Kinderen, onze toekomst

‘Kinderen, onze toekomst’- deel I

15 Mei 2014
Een serie van vijf artikelen over hoogontwikkelde kinderen; kinderen van onze toekomst en een nieuw onderwijssysteem! De hoog-sensitieve persoon [HSP] of mens versus de hoogontwikkelde mens [HOW].

Deel I: Een verhelderende kijk op nieuwetijdskinderen!

1.0   Inleiding

‘Ik zou graag willen dat mijn kinderen altijd van het leven konden genieten’

Als vader zijnde heb ik me vaak zelf de vraag gesteld wat ik hen werkelijk toewenste. ‘Ik zou willen dat mijn kinderen gelukkig werden en geen complexen kregen; dat ze als mens geslaagd en belangrijk voelden, ongeacht wat voor werk ze doen; dat ze niet depressief, neurotisch of ernstig ziek zou worden; dat ze een sterk gevoel van innerlijke rust zouden krijgen die hen door moeilijke tijden zou kunnen loodsen en dat ze hun eigen leven kunnen bepalen en dat ze vrij zijn in het maken van hun eigen keuzen. Maar, dat ze zich vooral zichzelf liefhebben, dat ze oprechte liefde voelen voor hun eigen kinderen en hun partner’.

Maar wat gaat er mis tussen wat we echt voor onze kinderen willen en de realiteit die we elke dag zien? Waarom slikken kinderen zo vroeg al medicijnen – tranquilizers – om de dag door te komen? Waarom neemt het zelfmoorden toe, vooral bij jonde mensen? Waarom is haat gewoner geworden, dan liefde? Waarom leven er zoveel mensen in angst? Waarom worden zoveel kinderen drugsverslaafden, misdadigers, aanhangers van sekten, of zijn op zijn best onbeleefd en onbeschoft tegen vreemden of anderen?
Dit zijn een paar typische opmerkingen en vragen die sterk overeenkomen met de gedachten van ontelbare ouders.

2.0 Het leven is gebaseerd op overtuigingen

Het meest opmerkelijk is wel, dat ouders het niet belangrijk vinden dat hun kinderen rijk en beroemd worden of dat ze een leven zonder problemen krijgen. Ouders lijken realistisch in hun doeleinden voor hun kinderen te zijn. Ze weten dat materiële zaken geen geluk brengen en ze willen hun kinderen er voor behoeden dat ze deze dingen gaan najagen om toch via materiële dingen tot geluk te komen.
Maar helaas een feit is, dat de meeste opvoeders van ons niet eens weten hóe ze kinderen moeten helpen van het leven te leren genieten, omdat we dat eenvoudige geheim zelf niet hebben geleerd. We kunnen anderen niet leren wat ze zelf niet weten! We gaan maar door in dezelfde vicieuze cirkel die aan ons is doorgegeven. Onze eigen kinderen worden het slachtoffer van onze ouderlijke onwetendheid. We denken vaak dát we – opvoeders en religieuze leiders – het weten wat iemand tot een succes maakt en dwingen daarom vaak onze kinderen te worden wat wij denken dat ze horen te worden! Wij kijken naar onze eigen fouten en zweren die bij onze kinderen niet te herhalen en toch maken we weer dezelfde fout. Wij blijven maar herhalen – generatie op generatie – wat wij denken dat goed is voor die ander! Maar wat wij tot nu toe niet willen aanvaarden, is dat alles verandert! Niets blijft gelijk!

Wij willen niet dat onze kinderen rondzwemmen in deze poel van verderf! Waar zijn de instrumenten van de volwassenen waarmee ze hun kinderen de gave van hun eigen verbeelding kunnen teruggeven?

3.0 ‘Hoe voel jij je?’

Wat is belangrijker in het leven: wat je weet of hoe jij je voelt? Of anders geformuleerd: wat heeft de grootste prioriteit, je kennis – het weten – of je gevoelens, je zuivere emoties? Toch kunnen we deze twee dingen niet van elkaar scheiden. We weten allemaal dat we minder effectief worden wanneer we ons niet lekker voelen. Toch hebben we ‘geleerd’ om onze (zuivere) gevoelens of emoties aan de kant te zetten. Zowel thuis als op school wordt overdreven de nadruk gelegd op het verwerven van kennis. Het ‘affectieve’ (gevoelens) versus het ‘cognitieve’(kennis) is de technische label voor de controverse in het onderwijs.

Scholen spenderen méér dan 95 procent van lessen – hun energie – aan de cognitieve aspecten van het leren; feitenkennis, het uit het hoofd kunnen opdreunen van ‘lesjes’. Ja wát voor lesjes; de lessen over de ware betekenis van het leven? Delesjes – de energiegeschiedenis – van onze voorgaande generatie; onze ouders?
Zowel de ouders als de scholen stoppen oneindig veel energie en tijd in de ontwikkeling van het cognitieve domein, maar in ons hart weten we allemaal dat onze emoties in praktisch alle belangrijke situaties in het leven de hoofdrol spelen.

De essentie van het leven is voor mijn gevoel dan ook niet energie stoppen aan de cognitieve kant van het leven, maar de capaciteiten in het affectieve domein te verhogen. Dit affectieve domein, waar ‘hoe voel ik me’ van het allergrootste belang is, kent alle facetten van het ware leven. Ze kunnen misschien niet ordelijk in kaart worden gebracht zoals rekenen en schrijven, maar ze zijn minstens zo belangrijk.
Begin daarom nu in te zien, dat in eerste instantie de echt belangrijke bekwaamheden door alle opvoeders worden genegeerd. Misschien bewust, onbewust of door onwetendheid.

4.0 Nieuwetijdskinderen

De ‘Nieuwetijdskinderen’ worden ook wel aangeduid als: Indigokinderen, ……….Kristalkinderen, Regenboogkinderen, Bloemenkinderen, Hoog-sensitieve kinderen [HSP], etc. etc.

Indigokinderen bijvoorbeeldis een new-ageconcept dat door Nancy Ann Tappe is ontwikkeld. Nancy Ann Tappe (1931-september 2012) heeft als het ware het indigo-concept ‘uitgevonden’; ze heeft op haar unieke wijze een label geplakt op mensen met bijzondere persoonlijkheidskenmerken of –bekwaamheden en ze is daarmee de grondlegger van het begrip ‘Nieuwetijdskinderen’ geweest. Ze heeft als het ware het kleurenspectrum of dé indigo-energie herontdekt en herbenoemd voor jongvolwassenen, kinderen en baby’s.
Hun ’taak’ zou, volgens Ann Tappe, zijn het integreren van de mensheid tot één wereld door middel van een mondialisering die buiten politieke of economische grenzen en buiten persoonlijke vooroordelen en veroordelen, beweegt. Een persoonlijkheidskenmerk van een indigo is (zou zijn) de wil om de spirituele revolutie in gang zetten: het globaliseren van de mensheid d.m.v. technologie. Ze beschouwen bijvoorbeeld mobiele telefoons als een uitbreiding van hun fysieke lichaam.

Doreen Virtue en vele andere beroemde schrijvers gaan kinderen met bijzondere kenmerkende persoonlijkheidsstructuren (hoog-gevoelig, mediamiek, paranormaalbegaafd, en zij die een belangrijke levensmissie hebben) definiëren als: de nieuw(st)e generatie lichtwerkers  die ons richting willen geven aan het komende nieuwe levensproces.
Het meest opmerkelijke is wel de neiging van de meeste schrijvers om een onderscheid te maken tussen bijvoorbeeld indigo- en kristalkinderen. Laat staan het minieme onderscheid dat er gemaakt wordt tussen de essentiële karakterkenmerken op het lichamelijke-, emotionele-, mentale- en spiritueel gebied van sterrenkinderen [‘Ze zijn geboren als mens bij twee aardse ouders maar een deel van hun DNA is van buitenaardse oorsprong’], bloemenkinderen, en hoog-sensitieve kinderen…..etc. etc. In grote lijnen wordt er een onderscheid gemaakt in ‘speciale gaven’, ‘bijzondere wereldse taken’, en ‘Hoe lang worden er al nieuwetijdskinderen geboren’?  Al deze bijzondere kenmerken komen uit de evolutionaire psychologie  (hoog-gevoeligheid, empathie en altruïsme is een onmisbare functie in evolutionaire processen) voort en wijst op een sociaal-psychologische context. Hoewel dr. Elaine Aron hiervan gebruik heeft gemaakt en graag verwijst naar neurologische processen en gegevens, ontbreekt het eenvoudigweg aan ‘kennis van het leven zelf, de innerlijke relatie tussen ziel, geest en lichaam’,……………  althans dat is mijn mening.
Ja, wetenschap? ‘Het weten op de schap’. Ja, maar wat nog veel belangrijker voor de mensheid is om nu eens en voor altijd te beseffen  ‘Wat is een ziel?’, en ‘Wat is een geest nu exact?’ en ‘Wat is hun onderlinge relatie in het scheppingsproces‘, is. ‘Hoe werkt het denkmechanisme of het zuivere scheppingsproces van de mens’? [Nieuwsbrief ‘Ziel en Geest’, Aug. + Sept. 2010]. Want realiseer je nu eens en voor altijd, dat jij de regisseur, de schepper, en de beslisser van je eigen leventje bent. Niemand anders!

5.0  Hoog-gevoeligheid’

Hoog-sensitief persoon of HSP is een term uit de psychologie die in 1996 werd geïntroduceerd door de Amerikaanse psychologe dr. Elaine N. Aron en staat voor: highly sensitive person, oftewel ‘zeer gevoelig persoon’. In het Nederlands wordt highly sensitive person vertaald als ‘hoog sensitief persoon’ of ‘hoog-gevoelig persoon’. Het is geen ziekte of aandoening, maar veel meer een karaktereigenschap!

Op basis van de onderzoeken van de psychiater Carl Jung én psycholoog dr. Jerome Kagan komt dr. Elaine N. Arontot de conclusie dat hoog-sensitiviteit sterk aangeboren en genetisch is bepaald! [Nieuwsbrief, Epigenetische Heelkunde, febr. 2011]. Zo zouden hoog-sensitieve kinderen een gevoeligere zenuwstelsel hebben dan gemiddeld, waardoor ze extern sterker worden geprikkeld. In interne zin zijn HSP’ s gevoeliger voor emoties, pijn, genot en andere lichamelijke en geestelijke ervaringen. HSP’ s zijn niet alleen gevoeliger voor geluiden en geuren, maar ook zijn ze eerder en meer bewust van details en mogelijke scenario´s die een omgeving in zich bergt.  HSP’ s zijn daardoor meer alert op mogelijke gevaren en zijn eerder geneigd tot het overdenken en inschatten van situaties, wat kan leiden tot het ten onrechte bestempelen van verlegenheid en geremdheid. Ze zijn geneigd tot minder sociale omgang en assertiviteit, maar hebben daarentegen een ‘aangeboren’ opmerkingsvermogen en dus meer geneigd tot empathie.

Maar hoe kan ik als opvoeder ervoor zorgen, dat mijn kind gelukkig is in dit leven? Dat mijn kind beseft dat de essentie van het leven niet is energie stoppen aan de cognitieve kant van het leven, maar de capaciteiten in het affectieve domein – het domein van de ziel, het hogere zelf – te verhogen. Dat is waar het leven werkelijk omdraait!

11.0  Slot

Als je aan alle ouders – opvoeders – de vraag  stelt: “Wat zou je het allerliefste voor je kinderen wensen?”, dan schijnt het zo te zijn dat de ouders het niet belangrijk te vinden dat hun kinderen rijk en beroemd worden of dat ze een leven zonder problemen krijgen. Nee, de grootste prioriteit van het leven is, van het leven zelf te kunnen genieten. Dat zou het allermooiste zijn wat wij ouderen onze toekomstige kinderen zouden moeten leren en toewensen.
Maar het feit is, dat de meesten van ons niet weten hoe we kinderen moeten helpen van het leven te leren genieten, omdat we dat eenvoudige geheim zelf niet hebben geleerd! We kunnen anderen niet leren wat we zelf niet weten! Met als gevolg, dat wij maar doorgaan in dezelfde vicieuze cirkel die aan ons is doorgegeven en onze eigen kinderen worden het slachtoffer van onze ouderlijke onwetendheid.

Ik vraag me wel eens af of de huidige opvoeders – wij dus – ooit wel zullen willen erkennen dat de meeste problemen en uitdagingen  waar kinderen vandaag de dag mee geconfronteerd worden, uiteindelijk niets of weinig te maken hebben met meetkunde, aardrijkskunde, biologie of geschiedenis, maar wel alles met rechtvaardigheid, redelijkheid, tolerantie, gelijkheid en eerlijkheid……. alles met het leven! Realiseer je dat het merendeel van overtuigingen is ons ingeprent, toen wij nog jong waren en velen van ons hebben ze op precies dezelfde wijze aan onze eigen kinderen doorgegeven! En dát is ongeoorloofd ….. zachtjes uitgedrukt!

Feitelijk hebben wij dus onderwijsinstellingen gecreëerd waar kinderen vroegtijdig vanuit een singulier, restrictief perspectief over het leven worden onderwezen. Sommige parochiesholen, yeshiva’s (traditionele joodse school) en de medresse of madrassa scholen (een religieuze school waar de islam wordt onderwezen; in de westerse wereld bekend onder de naam de Koranschool) vanuit een islamitische invalshoek over het leven wordt onderwezen. Het vakkenaanbod  op deze scholen is meestal uiterst beperkt. Er wordt weinig tot niets onderwezen over de rest van de wereld en ook wordt er nauwelijks aandacht besteed aan de standpunten van andere culturen. Om deze reden kunnen we dit soort scholen het beste omschrijven als instrumenten voor indoctrinatie.
Maar helaas, uit het hoofd leren is vandaag de dag op veel scholen nog altijd één van de belangrijkste leermiddelen; dit geldt zowel voor het bijzonder als het openbare onderwijs. Dat komt doordat het belangrijkste deel van veel scholen is om het nageslacht te leren hoe ze het leven van hun ouders kunnen kopiëren! En de beste manier om dit resultaat te bereiken is de kinderen dezelfde dingen uit het hoofd laten leren die hun ouders uit het hoofd hebben geleerd. Ze kunnen dan op dezelfde kennisbasis voortbouwen, hangen dezelfde opvattingen aan, omhelzen dezelfde overtuigingen, denken dezelfde gedachten, en vertonen hetzelfde gedrag!

Jongeren verlangen ernaar om alles van het leven te weten te komen en het meeste over het leven leren ze van het leven zelf. Dusdegenen die graag willen dat onze (toekomstige) kinderen leren om hun onjuiste overtuigingen over God én het leven los te laten, zullen in deze vernieuwende tijd moeten leren aanvaarden dat de scholen van de toekomst…………. het accent niet op kopiëren legt, maar op creëren zelf. Onthoud: ‘Jij bent de creator – de schepper – van je eigen miserabel of gelukkig leventje’.Kopiëren (van overtuigingen, en dus gedrag) is één ding, maar zelf creëren is heel iets anders! Vandaar dat de toekomst van onze kinderen ligt bij scholen die ‘Creatieve Educatie’ hoog in het vaandel zullen hebben.
Waar het hierom gaat, is dat aan kinderen en jongvolwassenen wordt getoond |Wie-Ze-Werkelijk-Zijn|. Waar het ook om gaat, is dat ze zich openstellen voor de Schepper binnenin. Ze moeten kunnen leren en geloven in zichzelf als de Bron van hun ervaringen en als autoriteit van hun leven. Ze moeten worden teruggeleid naar hun eigen innerlijke wijsheid en ze moeten worden aangemoedigd om zelf hun eigen meest innerlijke waarheid vorm te geven. Niet steeds maar weer die oude, onvolledige overtuigingen van die anderen blijven herhalen en kopiëren!

Waar het in de Creatieve- Educatie omgaat, is dat alles als Eén ervaring wordt en jezelf als de Schepper zien!

Hans Zevenboom

Link: http://www.millennium-visie.org/site/index.php/nieuwsbrief/201-kinderen-onze-toekomst-i 

,